Το Blog μας

Τι μου έμαθε η ανάπηρη (και μοναδική) Νίκη...

Τη Νίκη τη γνώρισα μια μέρα του Νοεμβρίου του 2015.

Ήρθε οδικώς στην Αθήνα από την Πρέβεζα, όπου ζούσε, όπου τραυματίστηκε, όπου παραλίγο να θανατωθεί...

Την φιλοξένησα στο σπίτι μου περίπου μια εβδομάδα, όσο δηλαδή χρειάστηκε για να συνηθίσει το αναπηρικό αμαξίδιο που φτιάχτηκε στα μέτρα της και έγινε το όχημα για τη νέα της ευτυχισμένη ζωή!

Τόσο -και λιγότερο- χρειάστηκα κι εγώ για να την αγαπήσω και να την κρατήσω για πάντα στην καρδιά μου.

Η Νίκη, το μικρόσωμο αυτό σκυλάκι -ζυγίζει μόλις 5 κιλάκια- ήταν ήδη διάσημη: η περίπτωσή της είχε αναρτηθεί στο Facebook και είχε κοινοποιηθεί από πολλούς ανθρώπους, προκειμένου να καλυφθεί η θεραπεία της και να βρει νέα οικογένεια.

disabled dog

Μετά το χτύπημα από αυτοκίνητο, σερνόταν επί μήνες στους δρόμους ενός χωριού, παράλυτη και στα δύο πίσω ποδαράκια.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, κάποιοι ήθελαν και να τη θανατώσουν "για να μην ταλαιπωρείται"...

Με λίγα λόγια, η Νίκη είχε καταδικαστεί από τους "ψυχόπονους" να πεθάνει μόνο και μόνο επειδή έμεινε ανάπηρη, επειδή δεν περπατούσε και με τα τέσσερα ποδαράκια αλλά μόνο με τα δύο μπροστινά, επειδή ήταν ένας "κακόμοιρος, παράλυτος σκύλος".

Η Νίκη θα είχε αυτή την τραγική κατάληξη, απλώς επειδή είχε πέσει σε λάθος χέρια...

Τότε εμφανίστηκαν τρεις φιλόζωοι εθελοντές, που θέλησαν να της χαρίσουν ελπίδα και ένα ευτυχισμένο μέλλον.

Δεν της έδειξαν "λύπηση και οίκτο", αντίθετα πήραν δύναμη από τη δύναμή της για ζωή και έκαναν τα πάντα για να μην δουν να σβήνει αυτό το χαμόγελο από το γλυκό μουσουδάκι.

disabled dog

Η Νίκη, αξιοπρεπής στην αναπηρία της, ήθελε να νιώσει το χάδι και την αγάπη, ήθελε να παλέψει, ήθελε να ζήσει.

Έτσι ξεκίνησε μια ομαδική, τιτάνια προσπάθεια για το ταξίδι της Νίκης προς... τη νίκη!

Οι εθελοντές φύλακες-άγγελοί της την φιλοξένησαν για καιρό, την φρόντισαν όπως έπρεπε και της βρήκαν και νέα οικογένεια... στη Μύκονο.

Στη συνέχεια, επικοινώνησαν με την ομάδα +2 feet του Βασίλη Τζιγκούρα, του διάσημου (πρώην) υδραυλικού που κατασκευάζει αναπηρικά αμαξίδια για ζώα, ώστε να της φτιάξει το δικό της... όχημα!

Ενδιάμεση στάση από την Πρέβεζα στη Μύκονο, η Αθήνα, για να δοκιμάσει το αμαξίδιό της και να φιλοξενηθεί για λίγες ημέρες, προτού ταξιδέψει στην παντοτινή της οικογένεια.

disabled dog

Τότε ήταν που τη γνώρισα από κοντά κι εγώ. Ήταν η πρώτη φορά που έζησα με ένα αναπηράκι, αλλά σίγουρα δεν θα είναι η τελευταία...

Παρ΄ότι με γνώριζε πολύ λίγο, κάθε φορά που έμπαινα στο σπίτι σερνόταν από το υπνοδωμάτιο να με προϋπαντήσει -μαζί με τις δύο τις δικές μου- όλο χαρά!

Καθόταν ώρες μαζί μου στο πάτωμα -ακουμπώντας το κεφαλάκι της πάνω στα πόδια μου- όσο εγώ δούλευα στον υπολογιστή.

Περίμενε υπομονετικά να φάει, έμενε ήσυχη στο κρεβατάκι της σκεπασμένη με ένα κουβερτάκι, και ήταν πάντα έτοιμη για χάδια: κορδωνόταν και το απολάμβανε όσο τίποτα!

disabled dog

Η Νίκη μου έμαθε πολλά...

Μου έμαθε πως όταν πέφτω πρέπει να βρίσκω τη δύναμη να ξανασηκώνομαι.
Μου έμαθε πως πρέπει να αντιμετωπίζω με αξιοπρέπεια και υπομονή κάθε αναποδιά.
Μου έμαθε πως η ελπίδα είναι πιο γλυκιά από την απογοήτευση.
Μου έμαθε πως η ζωή μπορεί να γίνει πολύ πιο συναρπαστική απ' όσο νομίζω.

Νίκη, είμαι πολύ τυχερή που σε γνώρισα και σ' ευχαριστώ για όλα!